Reistest: Yamaha FJR 1300 AE

De Yamaha FJR 1300 is één van de meest waardevaste vaste waarden in toerland, dus het was met een brede glimlach dat we de boodschap ontvingen dat er een AE-testexemplaar voor onze Tour de France kon worden vrijgemaakt. De reden voor die glimlach hoef je niet ver te zoeken: Volle kuip, elektrisch verstelbaar windscherm, elektronisch regelbare vering, tractiecontrole, meerdere mappings, vaste kofferset… het zit er allemaal op. Sedert vorig jaar kreeg de FJR eindelijk een zesde versnelling, het blok is nog steeds beresterk en het zitcomfort is altijd één van de belangrijkste troeven geweest. Om niet te spreken van die fenomenale stabiliteit. En route avec ce TGV!

Tekst: Jelle Verstaen

Foto's: Jochen Scheire

De lettertjes ‘FJR’ stonden bij het allereerste aantreden van deze toerkolos - in 2001 was dat – voor ‘Fast Journey & Ride’ en die filosofie hangt de 1298cc dikke Yam nog altijd aan.  Om dat ‘fast’ waar te maken doen de blauwhemden nog steeds een beroep op de vier-in-lijn met daarin verstopt een paardenstal van 146 eenheden die gezamenlijk 138 Nm aan koppel leveren. Je kunt heerlijk laagtoerig rijden met dit romige blok (3.500 toeren aan 120 km/u in zesde), maar wil je flink opschieten – of een sprintje trekken tegen de RT – dan moet je de bovenste helft van de toerentellerschaal aanspreken. En aangezien de meeste ritjes tijdens onze doortocht aan de potige kant waren, vertoefde de FJR wellicht vaker dan ‘m lief was in de hogere sferen, met een licht nadelige invloed op zijn gemiddeld verbruik (5,8 l./100 km).

 

Ga je even proefzitten op de FJR, dan vallen meteen het riante zadel en het eerder laag en smal stuur op. De rijhouding is zodoende niet uitgesproken toeristisch, eerder lichtjes voorover gebogen zonder aanvallend te zijn. Je krijgt echt instant zo ‘n indruk van “okee, we gaan er eens goed voor zitten!” De eerste keuze die je kunt maken is die voor de motormapping, je kunt met een knopje aan je rechterduim eenvoudig switchen tussen Normal en Sports. Vervolgens kies je voor de veerafstelling de modus Soft, Standard of Hard, waarbij de eerste resulteert in iets wat lijkt op een zwevend tapijt. Goed voor de autosnelweg, minder voor het betere stuurwerk. Ten slotte kun je ook nog de veervoorspanning aanpassen aan je belading: alleen, met duo, met of zonder bagage. Dat moet gebeuren met draaiende motor, ander vreet dat aan je batterijlading. Er is ook nog de uitschakelbare tractiecontrole terwijl je desgewenst ook kunt terugvallen op de diensten van een cruise control. Het hele gebeuren breng je uiteindelijk op smaak door de hoogte van de ruit aan je postuur aan te passen. De meeste van de benodigde handelingen voer je uit door heen en weer te scrollen door het uitgebreide menu met behulp van de kantelschakelaar links op het stuur. Het enige wat daar niet echt logisch aan is, is het feit dat je voor het regelen van het windscherm eerst in het menu moet duiken terwijl dat net zo goed met de up/down-knop zou kunnen. Het scherm zet je overigens niet helemaal turbulentievrij uit de wind, er kwam wat geëxperimenteer met een extra opzetruitje aan te pas om de windgeleiding te optimaliseren.

 

Eens aan de rol speelt na een paar kilometer gegarandeerd het zinnetje ‘ligt als een blok op de weg’ door je hoofd. Zoals gezegd hanteer je de Soft-veerafstelling beter alleen voor comfy rechttoe-rechtaan verbindingsritten, van zodra je Standard of Sport selecteert krijgt de FJR iets kokerbalk-achtigs. De lange wielbasis, de behoudsgezinde geometrie en het forse rijklaar gewicht van net geen 290 kilogram zorgen allen samen voor dat typische TGV-gevoel dat zo kenmerkend is voor deze toer-Yam. Het zwaartepunt ligt niet echt hoog, toch is de FJR een heel andere danspartner dan de BMW. Je moet voelbaar meer input geven aan de stuurhelften, zowel bij het omgooien als bij het op de lijn houden. Eens je goed bent ingespeeld op dat karakter leer je daar gegarandeerd van houden, het geeft vertrouwen en voelt heerlijk solide aan. Alleen bij de afstelling van de voorvork plaatsten we een vraagtekentje omdat die in elke setting een tikje te slap presteerde. De voorste remklauwen toonden dan weer in bepaalde omstandigheden en bij heel specifieke belasting een soort onmin om volop te bijten. Beetje raar.

 

De zijkoffers zijn bijzonder goed in het design verweven en kunnen elk 30 liter bevatten. Net groot genoeg voor een integraalhelm en ruim groot genoeg om er de bagage voor een weekje toeren in de zon in onder te brengen.  Voor langere trips met duo kan je bij Yamaha terecht voor een joekel van een topcase (50 liter, 573 euro) en een bijna even indrukwekkende Touring tanktas (144 euro). Wie niet kiest voor de AE-versie moet o.a. de zijkoffers apart bijbestellen, maar zal zeker niet ontevreden zijn van de looks van zijn ‘kale’ FJR. Net zoals bij de RT en de KTM GT sluiten de bevestigingspunten van de kofferset naadloos aan bij het design en de lijn van de Yam. Nog meer goed nieuws overigens uit designhoek, de FJR bulkt voortaan rondom van de led-verlichting en er zijn ook zogenaamde cornering lights voorzien, lampen in de flanken die harder branden naarmate je in het donker dieper door de bocht gaat, zoiets…

 

Conclusie

De Yamaha FJR1300 AE is een bijzonder complete toermachine met alles erop en eraan om het leven van de kilometervreter zo aangenaam mogelijk te maken. Het achtervoegsel AE slaat op de standaard zijkoffers, handvatverwarming, cruise control, elektronisch bijstelbare vering en adaptieve bochtverlichting, allemaal spulletjes  die je op de goedkopere A niet hebt.  Met een prijskaart van net geen 20.000 euro (Nl. € 22.399,0) geen goedkope kopman, maar wel één die jarenlang waar voor zijn geld zal bieden, daar kan je als ploegleider zeker van op aan.

 

 

 

 

+punten

Romig soepele en krachtige motor

Simpele, goed gekozen elektronica

Stabiel als een TGV

Erg compleet AE-pakket

 

-punten

Geen turbulentievrij windscherm

Niet de snelste stuurfiets

Prijzige AE-versie

 

Facebook comments