Rij-indruk Mash 250 Black Seven

De op de 125 Black Seven geënte 250 is zo nieuw dat hij nog niet in de prijslijst 2017 werd opgenomen. Reden genoeg om ‘m tijdens de voorstelling van de Mash Family ook even snel op zijn merites te beooordelen, want ook in motorland geldt: hoe meer zielen, hoe meer vreugd. En ja: dat mag ook een Chinees-Franse ziel zijn.

 

Tekst: Dirk Gossye

Foto’s: Target Press

 

Mash had met de Two Fifty al een erg nostalgisch ogende kwartliter in het gamma, met de komst van de Black Seven 250 zetten ze daar een nog cooler ogende opstapper naast. Want dat is wat deze 250cc mono wil zijn: de opstap naar motorrijden aan boord van een vintage-achtige tukker. Visueel allemaal bijzonder geslaagd, en dat is de absolute verdienste van de mannen van Mash. Het zwart-gouden kleurenpalet verwijst ongegeneerd naar de hoogtijdagen van de John Player Special-bolides – ‘de Red Bull van de seventies’ – en ja: daar wil je als jonge gast echt wel mee gezien worden.

 

Know your league

Puur naar rij-ervaring toe heeft zo’n no-nonsense luchtgekoelde kwartliter niet echt veel in huis. De acceleratie is weinig beklijvend, veren en remmen (met ABS, ah ja: EU4) doen hun ding naar behoren, maar grote ogen trek je er niet van. Een afknapper mag dat niet zijn want als je lucide bezig bent, weet je in welke klasse je hier speelt: die van goedkoop maar pretentieloos en leuk ogend vervoer op twee wielen. De Black Seven doet acuut denken aan de Honda GB 500 die op zijn beurt een ode was aan de Velocette Venom Thruxton, en dat zijn vooral op vlak van uitstraling sterke modellen.

Voila, het hoge woord is eruit: uitstraling. Deze Mash Black Seven 250 koop je niet om er elke dag mee naar je werk te rijden en ook niet om er je maat op zijn Yamaha R3 mee naar de kroon te steken. Dit is een pure funmotor zonder kapsones, goedkoop, goed genoeg en vooral cool en mooi. Akkoord, er kleven een paar smetjes aan. De voortrein met UPSD voelt te licht aan, loodst je niet echt strak de bocht door en de achterhand met piggyback-stereovering is weinig vergevingsgezind. Hier werd het ‘back to the roots’-principe iets te letterlijk toegepast. Maar hey, voor een prijsje van 3.695 euro (4.444 euro in Nl.) mag je geen wonderen verwachten. Nu nog even de opgekleefde gouden striping onder de lak steken en we zijn fan.

 

 

Facebook comments