Test: Yamaha TMAX

Gevormd door het DNA van de meest succesvolle en baanbrekende sportscooter van de afgelopen decennia, lanceert Yamaha de 2017-versie van de TMAX. De nieuwe spelregels in het maxiscootersegment zijn ditmaal eenvoudig en thematisch aangepakt, haarscherp toegesneden op het doelpubliek. Verregaand personaliseerbaar in standaardtrim, sportief in de SX-trim met aanpasbare rijmodi en ultiem luxueus als DX-topmodel.

 

Tekst: Pieter Pacques

Foto’s: Yamaha

 

Om zijn doelpubliek netjes in het vizier te houden, heeft Yamaha bij de restyling van zijn topscooter op drie niveau’s geacteerd. Zo legden ze de scooterlat weer wat hoger en zorgden ze ervoor dat de TMAX zowel qua design, technologie en prestaties op het allerhoogste peil blijft rijden en spelen. De grootste max heeft sedert zijn lancering in 2001 al meer dan 230.000 scooterrijders naar zich toe getrokken en dat is best opmerkelijk. Immers: bekijk je de gemiddelde TMAX rijder in het dagelijkse verkeer, dan gebruikt deze niet zelden zijn scooter als een statement, meer dan als werkpaard. Sportief en afgeborsteld, mens en machine in stijlvolle balans. De drukke stedelijke jungle is zijn faboriete circuit, maar ook alles daarbuiten ligt binnen handbereik. Power en handling in de stad en een vleugje Gran Turismo om de weekends op te fleuren, een mooie combinatie is dat.

De essentie

We flitsen eerst met de standaarduitvoering de urban jungle van Kaapstad in. Een goede manier om naar de essentie van deze editie 2017 te kijken. Geen poespas, geen franjes. De Max in zijn puurste vorm om desgewenst zelf verder te moduleren. Uiterlijk valt een compactere frontpartij op, met een team led-koplampen en wat moderne daytime running lights om het geheel een moderne stijlvolle finish te geven. De zijspiegels staan flink vooruit, geven voldoende zicht op de weinige achtervolgers die even in je kielzog kunnen blijven en bovenal komen ze boven de meeste autozijspiegels uit zodat filefilteren een makkie is. In zijaanzicht blijft de typische TMAX ‘boomerang look’ behouden en qua zitpositie krijg je nog steeds meer dan voldoende ruimte tot je beschikking om desgewenst wat te verzitten. Van op het puntje van je zadel, met de voeten onder je, tot achteraan op het rijderszadel met je onderrug tegen het kleine ruggesteuntje en je voeten ver vooruit. Dat verzitten lijkt me ook nodig, want met mijn 1m80 kan ik enkel met mijn beide voeten plat op de grond, als ik me vooraan op het zadel zet. De balans en de gevoelsmatige lichtheid zijn echter van die orde dat het kinderspel is om de machine al stilstaand in evenwicht te houden. Het zadel is niet hoger dan de vorige editie, maar werd wel breder en dat voel je natuurlijk als je de voeten op de grond wil zetten. Onoverkomelijk? Niet echt. Evenwel een detail om al eens onder de loep te nemen als je in de schowroom staat.

Rijdend in de drukke binnenstad, tussen de rokende vrachtwagens, over de overvolle kruispunten, wordt snel duidelijk dat de TMAX in zijn nopjes is. Het is kinderlijk eenvoudig om tot vooraan in de file te kruipen, surplacen is een eitje en de machine reageert vlot, soepel en alert op de minste beweging van de rechterpols. Lichtjes vertragen of een noodstop uitvoeren verlopen uiterst voorspelbaar en bochten neemt hij gewillig en stabiel. Het ‘goed voor stadsgebruik’ mag al meteen afgevinkt worden. Uiteraard is dit geen hyperagiele 125, maar de vergelijking met een 300cc stadskliever gaat vast en zeker op.

 

Surplus

We verlaten de grootstad en manoeuvreren het nieuwe chassis richting kustlijn ten zuidoosten van Cape Town. Het nieuwe gegoten aluminium chassis, tesamen met een kunststof subframe, banden met een nieuwe inwendige structuur en wat aangepaste motorische onderdelen zorgen voor een gewichtsverlies van dik 9 kg. Flink wat winst op de BMI-schaal dus, zeker als je in ogenschouw neemt dat het aluminium swingframe 40 mm werd verlengd. Het was ditmaal geen kwestie van de machine op te kietelen tot een krachtiger geheel, maar eerder van de reeds puik presterende motor nog beter tot zijn recht te laten komen in een lichter en slanker totaalpakket. Toch kon de opbergruimte onder het zadel groeien, die slikt voortaan twee demi-jet helmen. We nemen afscheid van de standaard uitvoering en flaneren verder met de SX-uitvoering op de drukke maar mooie kustweg. Het nieuwe multifunctionele instrumentenpaneel kijkt ons strak in de ogen en heeft geen last van een verkeerde of storende lichtinval. Twee analoge meters (snelheid en tacho), met daartussen een TFT display (zwart/wit) met een intuïtief gebruiksgemak zit er standaard op, evenals een sleutelloos 'Smart Key' systeem en een manueel te verstellen scherm (55 mm marge). Wel even een steeksleutel erbij nemen graag, want de bouten zijn niet voorzien op hand- of vingernagelgebruik. Bij de SX-versie krijg je ook nog de Yamaha D-MODE met instelbare rijmodi Town en Sporty, evenals de My TMAX Connect app met een geïntegreerde gps.

Ook als de snelheid omhoog gaat en de bochten ruimer worden blijft de stabiliteit top. De vering verteert prima de bulten en putten in het bij momenten pokkeslechte wegdek. En zie je zo’n put of bult op je afkomen, dan duw je gewoon even met je voeten naar voor, zodat je achterop je zadel komt te zitten tegen het opstaand randje aan en dan voel je zelfs niets meer van hetgeen net onder je is gepasseerd. Bijsturen in bochten voelt vertrouwd en veilig aan. Zelfs bijsturen èn tegelijkertijd bijremmen brengt geen onrust in het rijwielgedeelte. De TMAX is op dat vlak nog steeds een referentie, zoveel is wel zeker.

Nec plus ultra

We nemen afscheid van de SX-versie en van de kuststreek. Voor het komende allegaartje van wegen in het Zuid Afrikaanse binnenland planten we ons nog steeds wakkere achterste in het zadel van het DX-topmodel en we spelen wat met het elektrisch verstelbaar windscherm (135 mm marge). Van de knopjes om onze handen en billen op te warmen blijven we af, bij 30° is er echt geen nood aan hand- of zadelverwarming. De Cruise Control mag ook nog op non-actief blijven, daarvoor is het traject te bochtig. De regelbare vering is een leuke zaak, maar ik vrees dat ik mijn lichtgrijze motorpak te vuil ga maken als ik noodgedwongen op mijn rug ga liggen om de vering effectief ook aan te passen. Nood daaraan is er echter niet. Met het verdwijnen van het andere verkeer en de intrede van bochten die meer zijn toegespitst op puur motorrijden, gaat het tempo de hoogte in en worden de hellingshoeken scherper. Dit is en blijft een sportscooter in hart en nieren. Wil je het ritme snel èn comfortabel houden dan rij je eenvoudigweg op de glasheldere Yamaha Chip Controlled Throttle (YCC-T) gashendel. Lichtjes vertragen voor een bocht, lijn uitzetten,wat kijktechniek toepassen en het moment afwachten om weer op het gas te gaan. Een smeuïgheid en handelbaarheid om U tegen te zeggen, met ruimschoots voldoende kracht, grondspeling en stabiliteit. Je zal je handen vol hebben om sportmotoren of andere scheurijzers bij te houden, maar allle anderen zullen op hun beurt de handen vol hebben om jou bij te houden. De krachtige voorremmen zijn met een paar vingers precies te doseren, de achterrem vergt wat meer voorzichtigheid. Daar komt de ABS-unit iets te snel even een signaal geven.

In tegenstelling tot wat ik eerder had verwacht, hoort de TMAX naast de stad ook thuis in de touringwereld. De windbescherming is prima, zeker als je de DX onder je hebt en ook zit- en veercomfort zijn van de partij. Met 15 liter tankinhoud kom je gegarandeerd 350 kilometer verder, ongeacht je rijstijl. Gelijk in welke omgeving, gelijke met welk enthousiasme er aan de kraan gedraaid werd, het verbuik bleef om en bij de 4.1 l./100km schommelen. De TMAX is anno 2017 meer dan ooit een stabiel geheel met een vinnig en sporty randje, maar wel erg breed inzetbaar. Voer dus voor de moderne, veeleisende scooteradept. Kracht en easy handling, comfort en rijplezier zijn de jouwe als je er minimum 11.695 euro voor wil neerleggen (€ 12.999,00 in Nl). Kwaliteit heeft zo zijn prijs, weet je wel.

 

 

Facebook comments